Prof. dr hab. n. med. Bolesław Samoliński – lekarz, ekspert w zakresie zdrowia publicznego i
środowiskowego, polityki senioralnej, alergolog, laryngolog, naukowiec, nauczyciel akademicki.
Prof. Samoliński od lat związany jest z Warszawskim Uniwersytetem Medycznym, obecnie pełni
funkcję kierownika Katedry Zdrowia Publicznego i Środowiskowego WUM, kierownika Zakładu
Profilaktyki Zagrożeń Środowiskowych, Alergologii i Immunologii WUM oraz Zakładu Alergologii i
Immunologii Uczelnianego Centrum Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (CSK),
wiceprzewodniczącego Komitetu Zdrowia Publicznego Polskiej Akademii Nauk, przewodniczącego
Rady Ekspertów Rzecznika Praw Pacjenta oraz przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Rozwoju
Spraw Publicznych.
Pan Profesor autorem i współautorem licznych publikacji naukowych, opracowań eksperckich oraz
rekomendacji systemowych dotyczących ochrony zdrowia. Inicjator i współtwórca ogólnopolskiego
projektu epidemiologicznego ECAP (Epidemiologia Chorób Alergicznych w Polsce), który dostarczył
kluczowych danych na temat skali i uwarunkowań alergii w naszym kraju, GATS (Global Adult Tabacco
Survey, WHO) projektu Światowej Organizacji Zdrowia , który oceniał skalę nikotynizmu w Polsce,
projektów Narodowego Programu Zdrowia , m.in. dotyczących nadwagi, otyłości i sposobu żywienia
Polaków. Konsultant Krajowy Zdrowia Publicznego w latach 2012-2014, przewodniczący zespołu ds.
priorytetów zdrowotnych Prezydencji Polski w Radzie Unii Europejskiej w 2011 roku, twórca i
Przewodniczący Koalicji na Rzecz Zdrowego Starzenia się. Członek wielu rad naukowych, stały
doradca Sejmowej Komisji Polityki Senioralnej w 2013-2015 roku. Przewodniczący Rady Polityki
Senioralnej w latach 2013-2016. Nauczyciel wielu pokoleń specjalistów zdrowia publicznego, a także
w obszarze nauk klinicznych z zakresu alergologii, laryngologii i chorób układu oddechowego.
Prof. Samoliński od lat działa na rzecz poprawy jakości opieki zdrowotnej, zwiększania świadomości
zdrowotnej Polaków oraz wprowadzania skutecznych rozwiązań w obszarze zdrowia publicznego.
Łączy doświadczenie kliniczne z perspektywą systemową, konsekwentnie podkreślając znaczenie
profilaktyki, edukacji zdrowotnej i odpowiedzialnej polityki zdrowotnej w budowaniu zdrowszego
społeczeństwa.